به خاطر غيبت طولاني ام عذر ميخوامشما رو به خوندن دو شعر زيبا از دوست شاعرم آقاي جليل الياسي دعوت مي كنم....

(۱)
                        جیغ
پاهایی با رقص
پاهایی در رقص
و جیغ سبزه های فراتر از سیزده به در
حالا بیاو
آب ریخته را از کوچه بردار
اگر شد کوچه را هم بردار
ای بودنِ عجیب!
تکرار الوند مادری ام!
سرفه کن
سرفه کن
حالا درست شد
باید گلویت را بسپارم به این دوربین
جیغ های آن روز تو
به چراغ ها هم سرایت کرده
عجله کن
کلید را بزن
ما به خواب عميقي نياز نداريم.

***************************************
(۲)

پلان                             

خرگوش ها
برای گریختن دلشان تنگ شده است
روباه ها
 برای پا به فرار گذاشتن
گوزن ها
 برای شکار شدن...
جنگل بدون ترس
جنگل بدون رقص
جنگل بدون تو
آه...
جنگل بدون تو
یعنی یک مشت درخت
که به شکلی احمقانه      
 کنار هم ایستاده باشند.

                                                                جليل الياسي

ز چشمه های گلویت شبی کبوترها

پری شدند، و شستند، چشمه ها، پرها

و چشمهای تو یک جفت قهوه خانه شدند

رسید شهرت آنها به گوش بندرها

و تاجران همه گی از نقاط گوناگون

برای دیدنت انداختند لنگرها

تو واژه می شدی و شعرها شروع شدند

تو شعر می شدی و....خوش به حال دفترها

نشست روی لبانت حرارت لبهام

چو خون گرم شکاری به روی خنجرها

مرا به برده گی خویش برد چشمانت

که اخمهای توام زادگاه بربرها

مرا عبور بده از نبردهای بزرگ

که دستهای تو ایمن ترین سنگرها

به موجها بسپارند رود گیسو را

چنان که خواب تو را دیده اند دخترها

تو را به خواب من آورده است آهویی

به خوابهای تو آغشته اند بسترها

                                                بهمن۹۰

آنگونه که دوست میدارم،دوست میدارم

تو را باید دعوت کرد به چای

به عصرانه ای بدون برنامه ریزی قبلی

باتو باید قدم زد

در پارکهای گمنام جهان

در پیاده روهای طولانی این شهر

تا مراقبم باشی

وقتی از کنار زندگی ام میگذرم

تو را آنگونه که در عکسهایت هستی

دوست میدارم

و

عکسهایت

به برفهای کلیمانجارو دعوت میکند

تو را آنگونه که میخواهم

دوست میدارم.....

                                      ۱/بهمن/۹۰

به شانه ی چپ غلتیدی،دستت را روی گونه ام گذاشتی،از سرمای صورتم جا خوردی،نیم خیز شدی و صدایم کردی اما جوابی نشنیدی،به صورتم آرام سیلی زدی و نبضم را گرفتی،چیزی احساس نکردی،گوش ات را روی قلبم گذاشتی اما هیچ صدایی نمی آمد...آرام از تخت پایین رفتی،ساک ات را از گوشه ی اتاق برداشتی و لباس و وسایلت را در ساک گذاشتی،با عجله لباسهایت را پوشیدی و چند وقت یکبار سرت را برمیگرداندی و نگاهم می کردی...آمدی و پتو را تا زیر گردنم کشیدی و عقب عقب رفتی؛دستی به موهایت کشیدی و خودت را در آینه برانداز کردی...کلید اتاق را برداشتی و از اتاق بیرون رفتی...پایت به سینی چایی که دیشب سفارش داده بودیم خورد و باعجله دور شدی!

                                                                       آبان۹۰

بسم الله

س.ن:تقدیم به آنهایی که هرگز نمی روند...

خاله خاور سنگ رو روی سنگ زد و گفت: محمد باقر! دیگه سفارش نکنم،پسر خاله ت پایین تره،هواشو داشته باش! از تو کوچیکتره، اگه تشنه ش شد بهش آب بده!

عصایش را بلند کرد و از تپه پایین رفت،بین راه دلش برای خنده های محمد باقر ضعف رفت، برگشت و رو به تپه صدا زد:ها! محمد باقر ها! بخند تا دلت قرص باشه ننه!

جواب آمد که: دلت قرص باشه ننه! دلت قرص باشه

نزدیک خانه اش زینت رو دید که داشت دماغ پسرش رو پاک میکرد؛ پسربچه یکنفس گریه میکرد ، خاله گفت: آروم تر دماغش رو بگیر، کنده میشه ها! و دست کرد توی جیبش چند تا نقل سفید بیرون آورد و ریخت توی دستهای پسربچه که حالا دیگر گریه نمیکرد ، زینت گفت: امونم رو بریده یکریز گریه میکنه و بهونه میگیره

خاله با پر شالش صورت پسرک رو پاک کرد و گفت: دیگه بهونه نمیگیره ! و توی چشمهای پسرک نگاه کرد و خندید...

پسرک دهانش پر از نقل سفید شده بود و می خندید.

زینت رو به خاله کرد و گفت: شنیدم چند تا از دوستای آقا محمد باقر هم دارن میآن اینجا؟!

خاله انگشتش رو کشید زیر چانه ی پسرک و گفت: تو پسری؟ یا عسلی؟

پسرک با دهانی پر از نقل سفید گفت: هم پشلم... هم عشلم

خاله خاور به تپه نگاه کرد و با پر شالش گوشه ی چشمش را پاک کرد و گفت: ها! فردا میآن

زینت و پسرش از خاله جدا شدند و به طرف خانه رفتند.

خاله خاور به خانه که رسید روی مخده ی توی ایوان نشست، چپقش رو روشن کرد و چند پک محکم به آن زد ، به پشتی تکیه داد و به تپه نگاه کرد. فانوسهای حسینیه روشن بود،دلش قرص شد... نسیم کوچکی خودش را روی صورت خاله خاور کشید،خاله لبخند زد، متکایش را مرتب کرد و دراز کشید ، پر شالش را روی صورتش کشید ، فانوسهای حسینیه از زیر شال ، کم نورتر شده بودند. چشمهایش را روی هم گذاشت و خوابش برد...

**

خاله خاور سنگ رو روی سنگ زد و گفت : سلام محمد باقر! سرت شلوغ شده حسابی...دوستات اومدن ،دیگه تنها نیستی،هوای پسر خاله ت رو داری؟

صدای چل کشیدن زنان آبادی از پایین تپه به گوش خاله رسید،بلند شد و منقل کوچکی که زغالهاش گر گرفته بود رو روی دست گرفت و به سمت در حسینیه رفت و اسفند روی زغالها ریخت.

باد می آمد و هوا پر از دود اسفند شده بود و کاه که بچه های آبادی توی هوا پخش میکردند... صدای "چمری" * در کوه می یپیچید و زنها "هوره"* می کردند، خاله به طرف دوستان محمد باقر رفت،اسفند دور سرشان چرخاند و روی زغالها ریخت؛ مردهای روستا پرچمها را روی قبرها کشیدند ،مردم گروه گروه به سمت خانه ی کدخدا به راه افتادند. زنها گوشه های چادرشان را پشت سر بسته بودند . خاله کنار محمد باقر روی پله های حسینیه نشست و پسر زینت رو دید که داشت یک سیب را گاز میزد و توی دستش چند تا خرما گرفته بود. باد می آمد و هوا پر از کاه شده بود.خاله چپقش را از پر شالش درآورد و روشنش کرد و چند پک محکم....... دودی که از چپقش بالا می رفت را دنبال کرد... پرچم سه رنگ بالای سر محمد باقر در باد تکان می خورد.

*چمری: سازی است که در منطقه ی غرب کشور زمان عزا و سوگواری نواخته می شود.

*هوره: ترانه ها و اشعاری که در منطقه ی غرب کشور در سوگواریها خوانده می شود.

                                                  شهریور۹۰ 

باران شوی و تازه کنی روسری ام را

یک باغ بی اندازه کنی روسری ام را

باران شوی و شعر شوی روی لبانم

تا پر شود از هستی نام تو دهانم

بی چتر شبی شعر تنت را بسرایم

بر باغ تنت پیرهنت را بسرایم

با خنده بیا! شعر بیاویز به گوشم

تا پیرهنی از شب و انگور بپوشم

از گیسوی من مانده به جا در شب و روزت

پروانه ی پنهان شده ی زیر بلوزت

یک وسوسه ی تازه بیانداز به جانم

یک شعر که با آمدنش زنده بمانم

شعری که تو باشی و به من خواب بنوشی

در خواب من آهو شوی و آب بنوشی

پایان دهی اندوه پر از فاصله ام را

باران شوی و تازه کنی حوصله ام را

در خواب بخندی و جهان شعر بنوشد

پیراهن تنهایی مان شعر بنوشد

دلتنگی دستان مرا تاب بیاور!

یکبار زمستان مرا تاب بیاور!

تا سر زند از باغچه ی پیرهنم شعر

پروانه شود پر بزند از دهنم شعر

تنهایی من بی تو شبیه است به باغی

که هیچ بهاری نگرفته ست سراغی

بر شاخه ی لبخند تو انگور نوشتند

دستان مرا از تو ولی دور نوشتند

ای کاش خدا در تو کبوتر بنویسد

در چشم تو یک خواب معطر بنویسد

من را که چو یک کشتی دیوانه نوشته ست

ای کاش در آغوش تو بندر بنویسد

باران شو! که هر رود زنی گردد و هر صبح

بر موی خود انگور شناور بنویسد

چشمان تو یک جنگل باران زده باشد

در خواب تو چشمان مرا تر بنویسد

دستی برسد، دست تو را دور بخواهد

در حنجره ام بغض تناور بنویسد

تقدیر همین است که من دور بماند

تقدیر جزاین قصه ی دیگر ننویسد...

پ.ن:این شعر را بعد از گذشت ۸ ماه به اتمام رساندم...

بعد از مدتی تاخیر آمدم ولی دیدم شهر عوض شده ، قالب وبلاگم به هم ریخته ، ایمیلم باز نمی شه ، دستم رو توی جیبم بردم و به پولی که داشتم نگاه کردم و حقیقتش به امروزی بودنش شک کردم... این قالبی هم که میبینید به ۳ دلیل انتخاب شد:

۱ـدوستم دید و خوشش آمد و منم چون دوستم رو دوست دارم قبول کردم

۲ـبه خاطر اون گلی که پایین صفحه هست

۳ـناچار بودم

باز هم ببخشید....

 بسم الله

حکایت من حکایت کسی است که عصر یکی از روزهای خدا لباس مرتب میپوشد و بیرون از منزل می رود برای قدم زدنی و هم اینکه بادی به کله اش بخورد...القصه همین طور که در پیاده رو در حال قدم زدن است ناگهان یک پسر بچه سر راهش را میگیرد و از او میخواهد که از دعاهایش بخرد، اما آن شخصی که حکایتش حکایت من است چون قصد خرید ندارد، به او اعتنایی نمیکند و به راهش ادامه میدهد؛پسر بچه هم بعد کلی اصرار وقتی میبیند فایده ندارد از او فاصله میگیرد و شروع میکند به فحش دادن آن شخص نگاهی به پسر بچه می اندازد و سری تکان می دهد و حتی ممکن است لبخندی از تعجب به لب بیاورد و به راهش ادامه دهد؛ ناسزاها از دور هم شنیده می شوند ولی کم کم در شلوغی خیابان گم می شود...

حکایت من حکایت این شخص است

                                                                                     تیر ماه ۹۰